Welkom

Welkom op mijn persoonlijke website. Op deze website vindt je artikelen en informatie over wat mij zoal bezig houdt en projecten waar ik mee bezig ben. Alle artikelen zijn volledig gebaseerd op mijn eigen mening en ervaringen, en houden niet noodzakelijk verband met mijn werk of bedrijven waarvoor ik werkzaam ben. Veel leesplezier!


Leave a reply

Nieuwe poging

Vandaag heb ik opnieuw een poging gedaan om een blog te installeren op dit subdomein. Ik ben nog bezig om wat oudere artikelen terug te zetten, maar helaas is er ook veel verloren gegaan. Aangezien ik toch vind dat ik ook wat te vertellen heb in deze wereld, ga ik proberen om minimaal 1 keer per maand een stukje te schrijven. Ik hoop dat jullie het interessant vinden!


Burnout

Toen ik in 2002 besloot om ondernemer te worden had ik een redelijk romantisch beeld over wat het ondernemerschap in zou houden. Ik was namelijk in de veronderstelling dat je als ondernemer zijnde een grote mate van vrijheid had. Daarnaast heb ik van huis uit meegekregen dat er eigenlijk geen andere opties bestaan dan ondernemer worden; het werken voor een baas werd een beetje als zwakte gezien en zou nergens toe leiden. Als ondernemer investeer je immers arbeid in  je eigen toekomst, en niet in die van een werkgever. Het lag dus in de lijn der verwachting dat ik op een zeker moment het bedrijf van mijn vader zou overnemen. Dat ik daar absoluut niet geschikt voor was daar ben ik pas veel later achtergekomen…




Dit is een verhaal over hoe verschillende factoren hebben bijgedragen aan een burnout, zenuwinzinking, midlife-crisis of hoe je het dan ook noemen wilt. Feit is dat ik op 42 jarige leeftijd “op” was. Ik kon mezelf niet meer motiveren om van de bank te komen buiten de verplichte rit naar mijn werk heen-en-terug, waar ik gek genoeg gewoon aan het werk ben gebleven. Waarschijnlijk omdat ik bang was om mijn baan te verliezen.  Mijn energie was echter tot het nul-punt gedaald en ik had absoluut geen plezier meer in het leven.

Achteraf gezien kan ik nu wel verklaren waarom ik zo weinig geduld had met klanten, destijds toen ik nog samen met mijn zwager het bedrijf van mijn vader runde. Ik blijk een autistische tred te hebben waardoor het mij eenvoudigweg aan benodigde eigenschappen ontbreekt om me in te leven in een klant zijn situatie. En als je bepaalde eigenschappen die nodig zijn voor zo’n functie niet hebt, kun je proberen wat je wilt maar dan gaat het nooit lukken. Althans, nooit op een natuurlijke of ongeforceerde manier.

De verwachtingen van mij in die functie waren erg hoog waardoor ik vaak moest “acteren”; bijvoorbeeld hoe vervelend ik het vond als een klant in een nare situatie verzeild was geraakt door een defect aan zijn auto. Dat kostte me echter dusdanig veel energie dat ik dat niet de hele dag vol kon houden. Het resultaat? Zowel de klant, mijn vader als mijn zwager waren ontevreden omdat ik niet op het juiste niveau kon communiceren. Zelf was ik overtuigd dat ik het heus wel kon en vond dat mijn inspanningen niet gewaardeerd werden. Daar zat ik dan: uitgeblust, mezelf de pokken gewerkt en niemand die het waardeerde.

De eerste keer dat ik (letterlijk) in elkaar zakte was in 2003 toen ik al weken met een longontsteking bleek rond te lopen. Mijn longen bleken nog maar zo’n 30% van de normale hoeveelheid zuurstof op te nemen. Ik kan me nog goed herinneren hoe ik telkens mijn evenwicht verloor en regelmatig last had van zwarte vlekken voor mijn ogen.  Tot ik op een bepaald moment door mijn knieën zakte en niet meer op kon staan. Ik moest de dokter plechtig beloven dat ik minimaal drie weken absolute rust zou nemen anders liet hij me opnemen in het ziekenhuis.

In de periode daarna kreeg ik steeds meer stress-gerelateerde klachten. Slecht slapen, hoofdpijn, hart-kloppingen en hyperventilatie. Ik ben in die tijd een aantal malen naar de dokter geweest en hoewel hij op de hoogte was van mijn werk- en familieomstandigheden kwam hij niet op het idee dat het mogelijk een werkgerelateerd probleem kon zijn. Ondertussen stond ik thuis in de woonkamer regelmatig als een klein kind te huilen omdat ik niet meer wist hoe het verder moest. Later vluchtte ik vaak de tuin in en ging dan aan een-of-ander onbenullig plantje zitten klooien om tot rust te komen en mijn gedachten te ordenen.

In 2007 besloot ik dat ik zo niet verder wilde en nam de weloverwogen beslissing om uit de zaak te stappen. Ik durfde dit mijn vader en zwager bijna niet te vertellen; ten opzichte van mijn vader was ik bang dat hij me ondankbaar zou vinden voor de kans die ik had gekregen om zijn bedrijf voort te zetten, en ten opzichte van mijn zwager omdat hij, net als ik  in de veronderstelling was dat we dit samen gingen doen en hij hierop zijn leven had ingesteld. Ik raapte al mijn moed bij elkaar en vertelde ze dat ik ermee wilde stoppen. De reacties vielen mee; mijn vader wilde waarschijnlijk voornamelijk dat zijn kinderen gelukkig zouden zijn, en dit stond los van het zakelijke aspect. Mijn zwager zag nieuwe kansen omdat hij nu volledig eigenaar van het bedrijf zou worden.

Met “gesloten boeken” verliet ik de vennootschap en realiseerde me dat ik nu niet meer economisch aan Berkel en Rodenrijs gebonden was. Mijn vrouw en ik wilden graag wat rustiger gaan wonen zodra de kans zich zou voordoen, en we besloten naar Brabant te verhuizen. Achteraf gezien was ik waarschijnlijk letterlijk en figuurlijk op zoek naar rust. Ik vond werk bij een Renaultdealer in Roosendaal en stortte me daar op technisch werk. Ik deed dit met dezelfde gedrevenheid die ik gewend was en voelde me voor veel zaken verantwoordelijk. Toen het bedrijf in 2009 failliet ging kwam ik werkeloos thuis te zitten, dat had ik nooit voor mogelijk gehouden!

Toen ik ’s nachts een keer wakker lag besloot ik om te gaan proberen om van één van mijn hobby’s mijn werk te maken. Ik ben nogal handig met computers en besloot een webdesign en hostingbedrijfje te beginnen. Dit probeerde ik naast mijn werk op te bouwen, want inmiddels had ik alweer werk gevonden in Bergen op Zoom. Ik werkte nu doorgaans zo’n 16 uur per dag, 7 dagen per week om mijn eigen bedrijfje op te bouwen. Eens in de twee maanden klapte ik in elkaar en kwam dan een dag mijn bed niet uit. Met de toename van klanten kwam ook weer een toename in verantwoordelijkheden, en toen was de cirkel weer rond. Ik wist wel dat ik hard werkte, maar had zelf niet in de gaten dat ik onbewust weer in dezelfde situatie was belandt die mij had doen besluiten om te stoppen met het autobedrijf in Berkel en Rodenrijs.

Ik vroeg de dokter of het voor mij zin had om eens met een psycholoog te gaan praten omdat ik op deze manier niet zo nodig verder wilde met dit leven. Toen ik daarna in snikken uitbarstte schreef hij zonder veel woorden een verwijsbriefje naar de POH-GGZ. De psychologe was niet voorzichtig toen ze me met de feiten confronteerde en dat waardeerde ik zeer. In niet mis te verstane bewoordingen werd me duidelijk gemaakt hoe en waarom ik in deze situatie was belandt. Haar concrete manier van werken hebben me veel geholpen om inzicht te krijgen in mijn situatie.

De hostingtak van mijn bedrijfje is nu verkocht en het webdesign is even op een laag pitje gezet. Ik heb besloten om voorlopig gewoon genoegen te nemen met mijn werk als automonteur en zal daarnaast alleen nog kleinschalige webdesign opdrachten voor bestaande klanten uit de regio accepteren* . Hoewel ik niemand iets verplicht ben leek het me fijn om het bovenstaande verhaal met jullie te delen. Daarnaast vind ik het geen schande om toe te geven dat ik niet volmaakt ben.

Groet Chris

* Inmiddels doe ik helemaal geen webdesign meer.


Jacuzzi

Mijn diepe inademing maakt me gewichtsloos in het warme water. Ik kijk naar het afdakje en vraag mij af hoe lang het gaat duren voordat de nieuwe dakpannen net zo groen zijn als de oude. Het monotone gebrom van de filterpomp hoor ik harder nu ik met mijn oren onder water lig. Het brengt me in een diepe rust. Ik voel me goed. Lola springt door het gras, vastberaden om me te verleiden de bal te gooien. Ze boekt geen succes. In de verte hoor ik de kerkklok slaan, acht uur. Het onderbreekt de stilte in het rustieke Ossendrecht.

Gisteren heeft het minstens een uur geduurd voordat ze klaar was met hijgen. Na ons balspel bij het vennetje liepen we over het met gebroken bouwpuin en zand aangelegde pad het bos weer uit. Als ze nog harder had gehijgd zou haar tong over de grond hebben gesleept. Ik zie een plastic handdoekhaakje tussen de stenen liggen. Blijkbaar is iemands badkamer op dit pad terecht gekomen. Tussen het warme nat voel ik een koude natte neus aan mijn rechter oor. Het is tijd om eruit te stappen.

Met weinig woorden kun je soms veel vertellen. Ik gebruik sprongen in de tijd om in een korte tekst verschillende dingen te vertellen. Met enig voorstellingsvermogen kun je je inbeelden hoe de situatie was waardoor je minder tekst nodig hebt.


Positief denken

Positief denken, ik heb altijd diep respect voor mensen die dat kunnen, dus ik zal het toch eens proberen.




Na dat hagelbuitje van gisteravond ben ik dan ook zeer positief en dankbaar over dat de hagel die gisteravond gevallen is de komende winter niet meer zal vallen. En laten we eerlijk wezen, hoe vaak zie je nou nog hagelstenen zo groot als golfballen? Sowieso is er veel meer hagel naast mijn auto gevallen dan erop dus dat valt alweer mee. Gelukkig heb ik ook een auto die niet zoveel waard is, want na de hagelbui van twee jaar geleden waarbij m’n BMW van mooie middenklasser devalueerde naar rijdende poffertjespan, was het geld op en heb ik een veel goedkopere auto aangeschaft. En die is (sinds twee maanden geleden) nog afbetaald ook.

Ook is het fijn om te weten dat ondanks dat ik de auto niet verzekerd heb voor hagelschade de premie toch al hoger zou zijn geweest dan de restwaarde van mijn auto. Dus bij voorbaat kun je al spreken van administratief total loss bij het afsluiten van een autoverzekering. Na het ruimen van de bladeren (gelukkig was mijn gft-container nog bijna leeg, en het paste er nog (bijna) in ook, dus dat was alweer positief) kon ik eenvoudig de walnoten van de boom van de buren oprapen. Dus dan hebben we gratis noten voor bij de borrel.

De druiven die eindelijk rijp waren hoef ik er ook niet meer af te halen. Ook scheelt het aanzienlijk in snoeiwerk voor dit najaar en ben ik eindelijk eens op tijd met het winterklaar maken van de tuin. Gelukkig hoef ik nu ook niet meer te twijfelen over die mooie Japanse esdoorn in de voortuin die de droogte en warmte van afgelopen zomer nauwelijks overleefde. De genadeklap die hij gisteravond te verwerken kreeg maakt dat ik hem zonder twijfel weg kan gooien. De verdere schade aan de waterafvoer van de dakkapel, het verfwerk van de kozijnen, de zonwering van de dakramen, de dakpannen en de tuinmeubels valt gelukkig ook best mee. Zo zie je maar, als je een beetje je best doet kun je alles positief benaderen. En nu wil ik graag een uurtje met rust gelaten worden.


Hagel in Hoogerheide

Ik woon naar volle tevredenheid in Zuid-West Brabant zoals velen weten, maar afgelopen Maandag had ik er toch even de balen van. Niet dat Brabant er wat aan kan doen natuurlijk, maar afgelopen maandagnacht is hier de zwaarste hagelbui van de afgelopen 10 jaar voorbij getrokken. Alsof het golfballen regende.. niet normaal!




Ik ben uit bed gestapt om het zolderraam nog dicht te gaan doen, maar ik durfde nauwelijks onder het glas te gaan staan omdat ieder moment het glas eruit kon springen. In de wijde omgeving zijn veel huizen en auto’s beschadigd en ja.. ook mijn BMW, de auto waar ik lang voor heb moeten sparen en die ik altijd al had willen hebben, is niet gespaard gebleven. De auto is rondom flink gedeukt en het dak en de motorkap heeft nog het meeste weg van een poffertjespan. Ik heb de auto gekocht omdat ik een mooie ‘zakelijke’ auto wilde hebben, en omdat de auto al duur genoeg was heb ik alleen een WA verzekering voor de auto afgesloten. Jammer maar helaas, als ik de poffertjespan weer deukvrij wil hebben zal ik het uit eigen zak moeten betalen. Een moeilijke beslissing, want het kost nogal wat om het dak, de motorkap en het plaatwerk rondom over te laten spuiten. En niet te vergeten het vervangen van de voorruit, want die is ook gescheurd.

Als ik de auto in zou willen ruilen of zou willen verkopen dan krijg ik er ook geen reet meer voor en geld om hem te laten repareren heb ik dus niet. De belastingdienst heeft een ‘aanslag’ op mijn bankrekening gedaan en daar waar afrekeningen normaliter alleen in het criminele circuit plaatsvinden weet Eneco me toch ieder jaar weer te vinden om mij met wederom een hoge nota en een hoger maandbedrag te verrassen. Dus.. er zit weinig anders op dan er nog maar even in te blijven rijden. Misschien dat het geldschip nog gaat binnenkomen als de crisis een beetje voorbij is, maar vooralsnog ben ik benieuwd welke rekeningen er morgen weer op de deurmat zullen vallen.